بابک قادری: تهیه‌کنندگی تئاتر قابل مقایسه با سینما نیست
بابک قادری کارگردان نمایش «خانه روشنی» که این روزها در عمارت ارغوان روی صحنه است درباره این اثر نمایشی به مهر گفت: تم اصلی این نمایشنامه درباره ارث و میراث پدری است که فکر می‌کنم هر خانواده ایرانی به نوعی این مساله را تجربه کرده است و من هم از این قاعده مستثنی نیستم. چون خودم این مورد را تجربه کرده‌ام همیشه فکر می‌کردم باید نمایشی را با این مضمون روی صحنه ببرم. سال‌ها به این ماجرا فکر می‌کردم و این ایده را با نوشین تبریزی در میان گذاشتم و درباره اشتراکات و خط اصلی قصه با یکدیگر صحبت کردیم و از آنجا شد که این همکاری شکل گرفت و متن «خانه روشنی» توسط وی نوشته شد. وی درباره مضمون و داستان نمایش توضیح داد: نمایش قصه یک خانواده ایرانی است که در تب و تاب گرفتن ارث پدری‌شان هستند که در این میان کشمکش‌هایی اتفاق می‌افتد و رازهایی برملا می‌شود، در نهایت این چالش‌ها به جایی ختم می‌شود که انتظارش را نداریم. طبیعتا فضای قصه شاد نیست و شاهد فضای تیره و خاکستری هستیم اما همین فضای تیره در بخش‌هایی به سمت کمدی موقعیت می‌رود.
بازیگر سریال «آمستردام» درباره شیوه اجرایی و فضاسازی کار بیان کرد: فضای نمایش کاملا رئالیستی است و با قصه‌ای کاملا اجتماعی و ملموس روبه‌رو هستیم. برای نمایش چنین فضایی تلاش کردم که مخاطب ردپای کارگردانی را در طول اجرا حس نکند از این رو تمام میزانسن‌ها، طراحی فضا، روابط و بازی‌ها کاملا سمت و سوی واقع‌گرایانه دارند و حتی بازیگرها در طول تمرین موقعیت‌های واقعی را که به داستان نمایش نزدیک بود به صورت بداهه اتود می‌کردند و همین بداهه پردازی‌هایی که داشتیم، باعث شد به چفت و بست درستی در اجرا برسیم. حتی تلاش ما این بود که در طراحی صحنه و نور نزدیک به فضای زندگی معمول مردم عمل کنیم و شخصیت‌ها برای بازیگران نیز کاملا ملموس باشد و اینکه بتوانند با دیالوگ‌ها و میزانسنی که برایشان نوشته و طراحی شده احساس راحتی داشته باشند. تلاشم این بود که مخاطبان با تماشای نمایش به ترسیم درستی از زندگی واقعی و روزمره‌ای که در جامعه جریان دارد، برسند.
قادری درباره شکل گیری کاراکترهای مختلف نمایش توضیح داد: بعد از اینکه با خانم تبریزی درباره نمایش حرف زدم و چارچوب و کلیت متن را برایش تعریف کردم، کاراکترهای اصلی نمایش براساس افراد حقیقی زندگی من و آنچه که در دنیای واقعی با آن روبه‌رو شده بودم، شکل گرفتند در واقع من شخصیت، سن و سال، پوشش، اعتقادات و خلاصه همه ابعاد وجودی و ویژگی‌های کاراکترهای نمایش را می‌شناختم چون در دنیای واقعی با آنها زندگی کرده بودم. برای بقیه شخصیت‌های فرعی نیز با مشورتی که با خانم تبریزی داشتیم، قرار شد برای قوام بیشتر داستان کاراکترهایی به داستان اضافه شوند تا به روند کلی قصه کمک کنند.
وی درباره حضور منوچهر هادی در مقام تهیه‌کننده نمایش عنوان کرد: به هرحال منوچهر هادی یک نویسنده و کارگردان شناخته شده و کاربلد است. آقای هادی کار قبلی من را دیده بود و لطف کرد در این نمایش در مقام تهیه‌کننده در کنار گروه قرار گرفت و تا جایی که امکان داشت از گروه حمایت کرد. چون تئاتر یک تجارت نیست و یک تولید حرفهای در امر نمایش محسوب نمی‌شود تا سرمایه‌گذار نگران بازگشت پولش نباشد و بتواند یک سرمایه‌گذاری پرسود داشته باشد از این رو معتقدم ما تئاتر حرفهای در ایران نداریم و تهیه‌کنندگی در تئاتر با تهیه‌کنندگی سینما که همه چیز از قبل مشخص و براساس چارچوب است، خیلی متفاوت است. با توجه به این نکات و فاکتورها، آقای هادی تا جایی که توانست و امکان داشت به ما کمک مالی و معنوی کرد تا ما بتوانیم با خیال آسوده‌تری نمایشمان را روی صحنه ببریم.
قادری درباره اینکه چرا برای ساخت تیزر نمایش از فضایی غیرتئاتری استفاده شده که بیشتر شبیه به تله تئاتر است، عنوان کرد: ما چند تیزر برای این نمایش داشتیم که چندتا از آنها در دکور و سالن نمایش ضبط شده است و چند تیزر دیگر را در فضای یک خانه که البته لوکیشن خاص و پرخرجی هم نبودند، ضبط کردیم. چون دکور نمایش رئالیستی و ساده است برای ضبط تیزر نیز از فضای واقعی بهره بردیم از این رو ارتباطی با تله تئاتر و یا فضای سینمایی ندارد.
وی درباره میزان استقبال از نمایش گفت: خوشبختانه تا امروز استقبال از کار رضایت بخش بوده است و مخاطبان از هر قشری به دیدن نمایش نشسته‌اند و با کار ارتباط برقرار کرده‌اند که جای خرسندی دارد. من از زمانی که طراحی و پرورش ایده این نمایش را در ذهن داشتم همیشه مخاطب را مد نظر قرار می‌دادم و به این مساله فکر می‌کردم که نمایش چه به لحاظ محتوایی و چه فرم و شیوه اجرایی بتواند تماشاگر معمولی را هم تحت تاثیر قرار دهد.
نمایش «خانه روشنی» نوشته نوشین تبریزی، کارگردانی بابک قادری و تهیه‌کنندگی منوچهر هادی تا سوم مهر ماه ساعت ۱۹ در عمارت ارغوان روی صحنه است.
